BERNARDYN

Wielkość w kłębie: samce 70-90 cm, 65-80 dla suk,
Waga przeciętna: samce 75-90 kg, suki  60-85 kg.

Pochodzenie

W XI wieku na położonej na wysokości 2469 m n.p.m. Wielkiej Przełęczy Św. Bernarda, mnisi postawili schronisko dla podróżnych i pielgrzymów. Od połowy XVIII wieku w schronisku tym trzymane były do stróżowania i obrony duże psy typu górskiego. Niebawem psy, nazywane ogólnie „Barry”, wykorzystywać zaczęto do towarzyszenia mnichom i do odnajdywania zagubionych we mgle lub śnieżycy podróżnych, a wieści o uratowanych przez nich ludziach rozchodziły się w wielu krajach i w różnych językach. Do ich rozsławienia szczególnie przyczyniły się relacje żołnierzy napoleońskich, którzy przekraczali przełęcz w 1800 roku, od których o psach „Barry” dowiedziała się cała Europa.
Na paryskim cmentarzu zwierząt, znajduje się pomnik sławnego Barry’ego, który sam jeden uratował od białej śmierci 40 osób. Legenda głosi, że zginął z ręki czterdziestej pierwszej niedoszłej ofiary, która wzięła go za niedźwiedzia i pchnęła nożem. W rzeczywistości Barry zestarzał się i w spokoju rozstał z tym światem w 1814 roku.
Również i słynna baryłeczka z rumem malowniczo przytroczona do obroży psa, jest elementem dekoracyjnym. W wypadku hipotermii (nadmierna utrata ciepła) alkohol jest stanowczo niewskazany i na pewno nie uratuje tego, kto go wypije.
Bezpośrednimi przodkami psów z przełęczy były pospolite w okolicy, rosłe psy wiejskie o umaszczeniu czerwono-białym. Wtedy były to psy o wiele bardziej ruchliwe niż obecne bernardyny. Były lżejsze, zwinne i doskonale się poruszające nawet w głębokim śniegu. Prowadzona przez pokolenia selekcja na ustalony typ wyglądu ukształtowała obecny typ rasy. Pierwszym hodowcą, który w 1867 roku rozpoczął prowadzenie dokumentacji hodowlanej, był Heinrich Schumacher z Hollingen w pobliżu Berna.
Rasa uznana została przy okazji Międzynarodowego Kongresu Kynologicznego 2 czerwca 1887, i wtedy też przyjęto jej wzorzec. Od tego czasu bernardyn uważany jest za narodową rasę Szwajcarii.
Bernardyn należy do grupy 2 ras psów, do sekcji molosów typu górskiego.
Rasa ta występuje w dwóch odmianach: krótkowłosej i długowłosej. Bez względu na odmianę, są to psy rosłe, o imponującym wyglądzie. Wzorzec dopuszcza psy o wzroście w kłębie do 90 cm!

Zdjęcia przedstawiają bernardynkę CHICA - absolwentkę Hauuu-Wardu kursu PP,
i zostały zamieszczone dzięki uprzejmości ich właścicieli.

Co powinniśmy wiedzieć o tej rasie

Mając psa odmiany długowłosej, a taka najczęściej występuje w Polsce, należy pamiętać o częstym i systematycznym szczotkowaniu psa.

To pies bardzo kosztowny w utrzymaniu ze względu na ilość i jakość jedzenia, którą należy mu podawać (dorosły pies może zjadać 1-2 kg mięsa dziennie) oraz na wydatki na leczenie weterynaryjne, gdyż niestety to bardzo chorowita rasa.

Przy karmieniu ras wielkich tzw. molosowatych jak bernardyn należy pamiętać, że do 8-9 miesiąca ich życia białko, którego dostarcza się psu w pokarmie nie może pochodzić tylko z mięsa. Należy dopilnować, aby każdy posiłek zawierał dużą ilość białka pochodzenia nabiałowego. Chodzi o to, by psy nie nabrały zbyt szybko dużej masy mięśniowej, przy słabym i nie wykształconym jeszcze kośćcu.
Jeśli ktoś zdecyduje się na podawanie gotowej karmy dostępnej na rynku, powinien co powinien czas przeprowadzać badanie moczu psa, by wcześnie wykryć ewentualne choroby nerek (opinia na podstawie: badania naukowe prowadzone na Wydziale Żywności i żywienia SGGW w Warszawie; książka lek. wet. Pani Doroty Sumińskiej “Co warto wiedzieć o psie”). Dotyczy to zresztą każdego psa, niezależnie od rasy czy wielkości, karmionego w ten sposób.
Ponadto rasy duże, obojętnie w jakim wieku, ze względu na ich podatność na tzw. skręt żołądka, powinno się karmić częściej i w mniejszych ilościach, a nie raz dziennie dużą porcją. Ważne jest także, aby po posiłku pies odpoczywał; nie wolno zabierać go na męczący spacer, czy w jakikolwiek inny sposób forsować fizycznie.
Co to jest ten skręt żołądka i dlaczego jest tak niebezpieczny? Można sobie wyobrazić żołądek jako hamak. Ma on sporo miejsca w jamie brzusznej i potrafi się przesunąć, obrócić czy w jakikolwiek inny sposób przemieścić tak, że w wpust żołądka zostanie zamknięty, ujście także, ale w środku procesy trawienne będą zachodziły dalej, powodując zbieranie się gazów, dla których nie ma ujścia. Objawami takiego stanu są: wyraźna bolesność brzucha u psa, niemożność położenia się, czy nawet niechęć do zajęcia pozycji siedzącej, odruchy wymiotne, lecz pies nie zwróci żadnej treści żołądkowej (wpust jest zamknięty), w końcu szybko postępujące wyraźne wzdęcie brzucha. Bardzo ważne jest, by natychmiast zabrać psa do najbliższego lekarza weterynarii, czas jest kluczowym warunkiem przeżycia psa.
Bernardyn jest wspaniałym psem stróżującym i obrończym, wiernym swojej rodzinie, ale dla obcych potrafi być bardzo “niegościnny”. Od wczesnego wieku trzeba z nim postępować konsekwentnie, ale bez zbędnej surowości.
Ze względu na swoją użytkowość koniecznie powinien być szkolony w zakresie posłuszeństwa oraz stróżowania i obrony, by nie stwarzał niepotrzebnego zagrożenia.
Należy jak najwcześniej poznać go z dziećmi i wtedy jest w stosunku do nich przyjazny oraz bardzo cierpliwy.

To pies potrzebujący dużo przestrzeni, ale niezbyt ruchliwy. Absolutnie nie nadaje się do bloku, czy małego mieszkania! Bernardyn jest wrażliwy na wysokie temperatury i jeśli jest trzymany na podwórku, należy pamiętać, aby zawsze, o każdej porze dnia miał zapewnione jakieś ocienione miejsce oraz stały dostęp do świeżej wody.

Ostatnio zaczyna się na szczęście zwracać uwagę, aby do hodowli były używane psy zdrowe. Dąży się też, aby bernardyn był psem lżejszym, ruchliwszym. Ważne jest też wyeliminowanie ślinienia się tych psów, jak również uzyskanie powiek bardziej przylegających, co ma zapobiec częstym chorobom oczu u tej rasy.

Jeśli pozna się charakter bernardyna, zaakceptuje jego cechy i użytkowość, to bardzo się go pokocha. Urok tego psa, wielkie serce i uroda jest bezdyskusyjna.

Alicja Makowiec

 


HAUUU-WARD

e-mail

OPUBLIKOWANO  18.05.2000
UAKTUALNIONO  29.11.2011